تو نیستیّ و کسی نیست در حوالی عشق
               ببین چه آوردی بر سر اهالی عشق
تو نیستی و کسی نیست تا افاقه کند
              برای آغوش و بازوان خالی عشق
همین که ابر نبارد از اعتصاب غمت
          همین که قلب کویر و دل سفالی عشق،
ترک ترک به خداوند التماس کند
            همین خودش یعنی مرگ احتمالی عشق
نه! التماس هم از او گمان ندارم هیچ
            چنین که ایمان آورده ام به لالی عشق
تو نیستی و سکوت آخرین حضور صداست...
                صدای فاتح! پژواک پر توالی عشق!
به جست و جوی تو پاپیچ کوه و دره شدیم
             کجاست مقصد این جاده شمالی عشق؟...       

                           شعبان که به نیمه می رسد آقا جان!
                               ما تازه به یادمان می آید هستی!

          هم چاه سر راه تو باید بکنیم

                     هم اینکه از انتظار تو دم بزنیم

                           این نامه ی چندم است که می خوانی
                                         داریم رکورد کوفه را می شکنیم

     هرچند که خسته ایم از این حال نیا!
                  شر منده! اگر ندارد اشکال نیا!

                        ماخط تمام نامه هامان کوفی است
                                اقای گلم زبان من لال نیا!

 سر تا سر جان ما پر از تب نشده
             چون جام جنون ما لبالب نشده

                         مامنتظریم ماه کامل بشود
                       دور قمری چهارده شب نشده

                         هر چند که بیمار تو هستیم همه
                                    دیوانه ی دیدار تو هستیم همه

   بین خودمان بماند آقا عمری است
            انگار طلب کار تو هستیم همه

                 هر روز به ما اگر که سر هم بزنی
                      بر ریشه ی خواب ما تبر هم بزنی

                              آقا تو که خوب می شناسی ما را
                                    زنگ در خانه را اگر هم بزنی...

  از مزرعه های کوچک بعضی ها
               برچیده شود مترسک بعضی ها

                             آقا خودمانیم چه کیفی دارد
                                  وقتی بزنی به برجک بعضی ها

 این مرد که در ره است باید او را...
            می ترسم اگر سر زده آید او را...

                            از هر که سراغ او گرفتم دیدم
                                    در شهر کسی نمی شناسد او را

موعود روزهای پراز انتظار من

 آقا تویی قرار دل بی قرارمن

از های و هوی این تن خاکی دلم گرفت

کی میرسد برای همیشه بهار من

کی میرسد طلوع عدالت زپشت ابر

یا جلوه میکندگل نرگس نگار من

مردم در این خزان غریبی انتظار

آقا محک بزن به صداقت  عیار من

یک روز عاقبت دل من سبز میشود

 وقتی نظر کنی زمحبت به کار من

ای قائم عدالت حق صاحب الزمان

 بگذر شبی زکوچه ما از کنار من