عابس بن ابى شبيب شاكرى از شهداى كربلاست.عابس،از رجال برجسته شيعه و مردى دلير،سخنور،كوشا وتلاشگر،شب زندهدار،از طايفه بنى شاكر بود.اين طايفه از شيعيان مخلص و فداكار درراه ولايت امير المؤمنين بودند و از شجاعان عرب به شمار مىآمدند.به آنان«فتيان العرب» مىگفتند.از كسانى بود كه وقتى مسلم بن عقيل،نامه امام حسين«ع»را براى اهل كوفهخواند، به پا خاست و اعلام هوادارى و حمايت كرد و پس از بيعت كوفيان با مسلم بنعقيل،بعنوان پيك،نامهاى از سوى آنان به امام حسين«ع»در مكه رساند. دلاوريهاى اودر كربلا مشهور است.وى همراه هم پيمان ود«شوذب»،در حماسه عاشورا به نبردپرداخت و شهيد شد. رشادتهاى او چنان بود كه سپاه كوفه از نبرد تن به تن با وى ناتوانبودند.به دستور عمر سعد، از اطراف او را سنگباران كردند.او هم زره از تن بيرون آورد وكلاهخود از سر برداشت و لختشد و با تيغ بر دشمن حمله كرد و يك تنه آنقدر جنگيد تادر قلب ميدان و محاصره دشمن به شهادت رسيد. سر او را از پيكرش جدا ساختند.سرمطهرش در دست عدهاى بود و هر كدام مدعى بودند كه من بودم كه او را كشتم،تا بهجايزهاى دستيابند.
