عابس

عشق

mohsenshakeri — Fri, 07 Aug 2009 08:47:49 GMT

       تو نیستیّ و کسی نیست در حوالی عشق
               ببین چه آوردی بر سر اهالی عشق
تو نیستی و کسی نیست تا افاقه کند
              برای آغوش و بازوان خالی عشق
همین که ابر نبارد از اعتصاب غمت
          همین که قلب کویر و دل سفالی عشق،
ترک ترک به خداوند التماس کند
            همین خودش یعنی مرگ احتمالی عشق
نه! التماس هم از او گمان ندارم هیچ
            چنین که ایمان آورده ام به لالی عشق
تو نیستی و سکوت آخرین حضور صداست...
                صدای فاتح! پژواک پر توالی عشق!
به جست و جوی تو پاپیچ کوه و دره شدیم
             کجاست مقصد این جاده شمالی عشق؟...

آقا

mohsenshakeri — Fri, 07 Aug 2009 08:45:48 GMT

یک عمر تو زخم های ما را بستی
هر روز کشیدی به سر ما دستی

شعبان که به نیمه می رسد آقا جان!
ما تازه به یادمان می آید هستی!

هم چاه سر راه تو باید بکنیم

هم اینکه از انتظار تو دم بزنیم

این نامه ی چندم است که می خوانی
داریم رکورد کوفه را می شکنیم

هرچند که خسته ایم از این حال نیا!
شر منده! اگر ندارد اشکال نیا!

ماخط تمام نامه هامان کوفی است
اقای گلم زبان من لال نیا!

سر تا سر جان ما پر از تب نشده
چون جام جنون ما لبالب نشده

مامنتظریم ماه کامل بشود
دور قمری چهارده شب نشده

هر چند که بیمار تو هستیم همه
دیوانه ی دیدار تو هستیم همه

بین خودمان بماند آقا عمری است
انگار طلب کار تو هستیم همه

هر روز به ما اگر که سر هم بزنی
بر ریشه ی خواب ما تبر هم بزنی

آقا تو که خوب می شناسی ما را
زنگ در خانه را اگر هم بزنی...

از مزرعه های کوچک بعضی ها
برچیده شود مترسک بعضی ها

آقا خودمانیم چه کیفی دارد
وقتی بزنی به برجک بعضی ها

این مرد که در ره است باید او را...
می ترسم اگر سر زده آید او را...

از هر که سراغ او گرفتم دیدم
در شهر کسی نمی شناسد او را

نیمه شعبان مبارک

mohsenshakeri — Thu, 06 Aug 2009 09:25:00 GMT

موعود روزهای پراز انتظار من

آقا تویی قرار دل بی قرارمن

از های و هوی این تن خاکی دلم گرفت

کی میرسد برای همیشه بهار من

کی میرسد طلوع عدالت زپشت ابر

یا جلوه میکندگل نرگس نگار من

مردم در این خزان غریبی انتظار

آقا محک بزن به صداقت عیار من

یک روز عاقبت دل من سبز میشود

وقتی نظر کنی زمحبت به کار من

ای قائم عدالت حق صاحب الزمان

بگذر شبی زکوچه ما از کنار من

شوق

mohsenshakeri — Tue, 16 Jun 2009 18:19:41 GMT

الهی حکایت دردناکی ست شوق

پرواز و این بالهای سوخته .

شوقی که چون حلقه بر گردنم

افکنده ای و آتشی که بر هستیم

فکندی و ناتوانی این بالها ...

در دوزخ هجران تو هر صبح و شام

می سوزم . هر صبح و شام

سرافکنده به درگاهت می آیم

و شرم سار باز می گردم و

در این تکرارمرا اختیاری نیست .

می رانی و می خوانی

و من در اشتیاق و اجبار تو حیرانم .

امّا سوگند به نامت اگر برانی تا ابد

به درگاهت با همین بالهای سوخته

به شفاعت عشق می نشینم .

الهی به مستان می خانه ات

به عقل آفرینان دیوانه ات

به دردی کش لجّه کبریا

که آمد به شآنش فرود انمّا

بنور دل صبح خیزان عشق

ز شادی به انده گریزان عشق

به رندان سر مست آگاه دل

که هرگز نرفتند جز راه دل

به مستان افتاده در پای خم

به مخمور با مرگ در اشتلم

خدا را به جان خراباتیان

کزین تهمت هستیم وا رهان

به می خانه ی وحدتم راه ده

دل زنده و جان آگاه ده

که از کثرت خلق تنگ آمدم

بهر جا شدم سر به سنگ آمدم

بیا ساقیا می به گردش در آر

که دلگیرم از گردش روزگار

جمعه

mohsenshakeri — Tue, 16 Jun 2009 18:15:38 GMT

شروع مي شود اين شعر،بي تو با جمعه

و ايستاده زمان بين اين دوتا جمعه

چقدر بي تو جهان مثل جمعه بازار است

و گفته اند كه مي آيي از قضا جمعه

مورخ چه زماني يك /يك/يك بود

كه انتظار پديد آمده الي جمعه

و جمعه روز جهاني توست در تقويم

خدا بياورد آن روز را» بيا جمعه

كه ما براي تو تعطيل كرده ايم آقا

كجاست آخر اين روزها،كجا؟ جمعه

امام جمعه دنيا! ترا خدا ديگر

بيا تمام كن اين انتظار را جمعه

شهادت بی بی دوعالم تسلیت

mohsenshakeri — Wed, 27 May 2009 07:20:27 GMT

گفتند وزن و قافيه تعطيل مي‌شود
قحطي استعاره و تمثيل مي‌شود
قوت گرفت شايعه، مي‌گفت بعد از اين
هر صورتي به آينه تحميل مي‌شود
حتي خبر رسيد که از سردي هوا
گل‌دسته چند ثانيه قنديل مي‌شود
پرگار تا نود درجه رفت ناگهان
مژده: شعاع دايره تکميل مي‌شود
يک حوريه به قالب انسان حلول کرد
از اين حلول هر چه که تشکيل مي‌شود
در مصرعي خلاصه کنم حرف خويش را:
زهرا به قلب فاطمه تنزيل مي‌شود
از آن شبي که روي زمين کرده‌اي نزول
هر آيه با شئون تو تحليل مي‌شود
تو چشمة شگفتي و انجير مي‌دهي
تحريف قطره‌هاي تو انجيل مي‌شود
گاهي درخت مي‌شوي و ميوه‌هاي تو
خامش غذاي سفره ی جبريل مي‌شود
تو سيب مي‌شوي و تو را ميل مي‌کند
سرخي گونه‌هاش که تکميل مي‌شود
تو مي‌شوي خديجه و او با وجود تو
حس مي‌کند به آمنه تبديل مي‌شود
وقتي شما شدي نخ تسبيح قطره‌ها
هم مشرب فرات ، لب نيل مي‌شود
وقتي تو اي الهه ی دريا غضب کني
ماهي بال‌دار ، ابابيل مي‌شود
طفل تو مبدا همه ی اتفاق‌ها‌ست
هر سال با حسين تو تحويل مي‌شود
اين شعر را ببخش اگر توزياد داشت
خانم ، غزل ، بدون تو تعطيل مي‌شود
(رضا جعفري)

تسلیت

mohsenshakeri — Mon, 25 May 2009 08:24:12 GMT

روزگاران می گذرند

خوبان می روند

ما ماندیم و این وادی ظلمانی

تسلیت به همه شیفتگان ایشان

قیصر

mohsenshakeri — Tue, 12 May 2009 06:30:18 GMT

چرا عاقلان را نصیحت کنیم ؟

بیایید از عشق صحبت کنیم

تمام عبادات ما عادت است

به بی عادتی کاش عادت کنیم

چه اشکال دارد پس از هرنماز

دو رکعت گلی را عبادت کنیم ؟

به هنگام نیت برای نماز

به آلاله ها قصد قربت کنیم

چه اشکال دارد که در هر قنوت

دمی بشنو از نی حکایت کنیم؟

چه اشکال دارد در آیینه ها

جمال خدا را زیارت کنیم؟

مگر موج دریا ز دریا جداست

چرا بر " یکی" حکم "کثرت" کنیم ؟

پراکندگی حاصل کثرت است

بیایید تمرین وحدت کنیم

"وجود" تو چون عین "ماهیت" است

چرا بحث "معلول" و "علت" کنیم؟

بیا نخل احساس و اندیشه را

پر از نقل مهر و محبت کنیم

پر از گلشن راز ؛ از عقل سرخ

پر از کیمیای سعادت کنیم

بیایید تا عین عین القضات

میان دل و دین قضاوت کنیم

اگر سنت اوست نو آوری

نگاهی هم از نو به سنت کنیم

برادر چه شد رسم اخوانیه ؟

بیا یاد عهد اخوت کنیم

بگو قافیه سست یا نا درست

همین بس که ما ساده صحبت کنیم

خدایا دلی آفتابی بده

که از باغ گلها حمایت کنیم

رعایت کن آن عاشقی را که گفت :

"بیا عاشقی را رعایت کنیم "

محمدرضا ترکی

mohsenshakeri — Mon, 27 Apr 2009 09:25:45 GMT

به این شکسته ی بی دست و پای سرگردان
یقین گم شده اش را به عشق برگردان

هنوز می شود این دل شکسته تر باشد
دل شکسته ی ما را شکسته تر گردان

بریز هر چه عطش را به کام تشنگی ام
لبان شعله ورم را به گریه تر گردان

بس است هرچه تپیدیم زیر خاکستر
بسوز جان مرا باز و شعله ور گردان

مرا که تشنگی از آب خوشتر است امروز
کنار چشمه ببر، تشنه کام برگردان

دعای ما که دعا نیست، ادعاست فقط
هر آن دعا که نمودیم بی اثر گردان

دل مرا به کنار ضریح عشق ببر
رمیده آهوی بی تاب دربه در گردان

زینب علیهاالسلام

mohsenshakeri — Sun, 15 Feb 2009 07:44:31 GMT

همشیره خون عشق، خانم زینب !

ای مثل اذان پر از ترنم، زینب

گلدسته شام، بی‏شما صبح نشد

همشیره آفتاب سوم، زینب

هم‏درد شیارهای دستان پدر

گل پینه دست‏های مردم، زینب

بانوی نمازهای بی‏آبی خاک

ای دست نوازش تیمم، زینب !

ای نبض بلند گشته قلب حسین

شمشیر صراحت تکلم، زینب !

تو لهجه دل شکسته فاطمه‏ای

ای لحن جراحت و تورم، زینب !

ساقی شراب‏های عرفان حسین

مستی غدیرخانه خم، زینب !

آن رأس به خون نشسته در ظرف آن روز

می‏گفت به حالت تبسم: زینب

من در پی دریافتنت عاشورا

هفتاد و دو مرتبه شدم گم، زینب

امروز خودت مرا به مولا دریاب

همشیره آفتاب سوم، زینب !

ارزوی قشنگ بابا

می‏چکند از نگاه‏ها، پنهان

اشک‏ها، یادگار دریایند

آسمان هم به گریه می‏آید

وقتی از چشم «کودکی»، آیند

کودکی مانده در دل غربت

خفته امّا درون ویرانه

آن که روزی نگاه زیبایش

شد حدیث هزار پروانه

جرم او را کسی نمی‏دانست

جرم پروانه را نمی‏دانند

آن‏چه مردم شنیده می‏گویند

رسمِ جانانه را، نمی‏دانند

چشم‏ها را گشوده، می‏نالید

در فضای غریبِ ویرانه

مثل شمعی که اشک می‏ریزد

در سکوت حزینِ یک خانه

ناله‏هایش، اگرچه می‏گفتند:

«غربت خانه کرده بی‏تابش»

دور می‏زد درون تاریکی

لحظه لحظه، نگاه بی‏خوابش

جست‏وجوهای او، نشان می‏داد

انتظار کسی، به جان دارد!

سر به بالا گرفته، می‏پرسید:

عمّه، این خانه، آسمان دارد؟!

آسمان را گرفت در آغوش

مثل یک عقده در گلو، افسرد!

آرزوی قشنگِ «بابا» هم!

در همان آخرین نگاهش، مُرد